dichter-bioloog
dicht, schrijft korte verhalen, tekent, schildert.
Is waarnemer van het gewone dat nooit gewoon is en erom vraagt in woord en beeld te worden vastgelegd.
Ze zijn er niet óf je ziet de ene na de andere: kwallen op het strand. Een fatale combinatie van wind en stroming heeft ervoor gezorgd dat er een groep Oorkwallen is gestrand. Bij Noordwijk om precies te zijn, dat is waar ze hun Waterloo hebben gevonden.
Dit voorjaar zag ik ze bloeien in Zuid-Limburg, de bergvlieren, maar dit exemplaar staat in mijn tuin in Pesse: twee jaar geleden spontaan ontkiemd waar een paar grote bomen werden omgezaagd. Laten staan natuurlijk, al stond hij wel wat dichtbij het pad.
Terwijl mensen bij warm weer slomer worden, worden insecten juist actiever. Al zou je dat bij deze mestkever, die met trage stappen, bijna trekkebenend over het warme zand beweegt niet zeggen. Hij heeft een dik pantser waardoor hij extra sterk maar ook zwaar is. En dus langzaam.
Deze populieren langs de Geul zijn nu waarschijnlijk hard aan het uitlopen, waardoor de Maretak minder opvalt, maar eerder in april vroegen die enorme bollen zeer nadrukkelijk de aandacht. Alsof er enorme kerstballen in de takken zijn gehangen.
Er vloog een hommelkoningin naar binnen, ik zag het eerste fruitvliegje van dit jaar en toen ontwaarde ik ook nog deze stip op een keukenkastje. Een spin. Of nou ja: een spinnetje, want nog geen centimeter groot.
Ze zijn er altijd en overal en ze komen dichtbij, maar deze koolmees maakt het wel heel erg bont. Hij heeft zich geïnstalleerd op een kale tak van de lage struik in mijn voortuintje en het lijkt hem bar weinig uit te maken wat er om hem heen gebeurt.
Gewoon gras met daarin een gewone madelief, hoewel het eigenlijk best bijzonder is dat die midden in de winter staat te bloeien. Maar het geheel wordt vooral bijzonder door de rijp die er - nacht in, nacht uit - op wordt afgezet, de ijskristallen die in de nacht groeien en overdag weer smelten.
De rode bladeren van de kerstster proberen op grote bloemen te lijken, maar de echte bloemen zijn klein en staan in het hart van dat kleurengeweld; je kunt de meeldraadjes nog net onderscheiden.
Het stond er al een tijdje, dit Bekermos, op het lage muurtje langs de voortuin, maar nu eist het de aandacht op. Het is een korstmos, een lid van de merkwaardige groep organismen die uit een schimmel en een alg zijn opgebouwd. Een symbiose dus.
De overvloedige regen is ook aan de tuin in Pesse niet voorbij gegaan en zo heeft de herfst daar letterlijk toegeslagen: de trotse bloeiaren van het Pijpenstrootje liggen verslagen en gebogen over de nog groene pollen. Triest en mooi tegelijk.
