Tussen de eilandjes van Pijpenstrootje is het gras van de tuin in Pesse kort, of nou gras, het is in feite een mengeling van gras, zegge, heide, mos, walstro en nog zo wat. Maar wel kort, want gemaaid. En het is arme grond, dus hard groeit het niet. Maar paddenstoelen doen dat wel, waardoor ze binnen de kortste keren boven alles uitsteken en dat levert in de herfst bij de laatste maaibeurt van het jaar een vast dilemma op. Vooral de Parelamaniet laat zich gelden en wel zodanig dat eromheen maaien eigenlijk geen optie is. Wachten tot ze afsterven (die van foto 1 is aardig op weg) is een optie, of anders een paar laten staan en de rest toch maar opofferen. Hoe dan ook trekt hij elk jaar de aandacht, deze directe verwant van de vliegenzwam en een reeks andere mooie maar behoorlijk giftige Amanieten. Ook de Parelamaniet is giftig, maar gekookt schijn je hem te kunnen eten. Kijken kan altijd: naar de beige tot soms donkerbruine hoed met daarop de stippen die een restant zijn van het vlies dat de jonge paddenstoel omhult (zie foto 2, het vlies is daar net gebroken) en de steel met de kenmerkende manchet.
