Dwaalgast

Ik kende hem niet, de plant met de blauwe bloem die ongevraagd in mijn tuin verscheen. En zo laat in het jaar nog! Het leek me een nachtschade en dat bleek het geval: het Zegekruid (Nicandra physalades). Wat niet verklaart hoe hij hier gekomen is, deze eenjarige plant die uit Zuid-Amerika stamt en dus al eerder in Nederland moet zijn geïntroduceerd. Het precieze moment is niet duidelijk, wel dat hij vanaf ca 1980 begon uit te breiden en vooral in stedelijke gebieden nu vrij algemeen is op verstoorde grond. En daar zullen we tuinen ook maar bij rekenen. Hoe dan ook, toen mijn exemplaar - het is er maar één - me voor het eerst opviel, had hij al bloemknoppen (zie foto 2). Die bijzonder zijn om te zien en eigenlijk nog mooier dan de bloem die eruit komt. Dat duurde trouwens lang, misschien ook omdat het al ver in november was. En na het opengaan van de knop bracht de bloem eerst nog twee dagen in half uitgevouwen toestand door (zie foto 3). Ik vreesde het ergste, want er was vorst op komst en misschien ook sneeuw, maar net op tijd vouwde de bloem zich helemaal open, waarna de vorst in de daaropvolgende nacht alsnog meedogenloos toesloeg. De bloemen van het Zegekruid blijken overigens altijd maar een dag open te staan en het zou kunnen dat de plant daarom ook veel bloemen krijgt. Dat wil zeggen: in het algemeen; de plant in mijn tuin heeft de vorst en de natte sneeuw niet overleefd.