dichter-bioloog
dicht, schrijft korte verhalen, tekent, schildert.
Is waarnemer van het gewone dat nooit gewoon is en erom vraagt in woord en beeld te worden vastgelegd.
In de volle zon hangt dit nachtvlindertje onder een blad van de wolfspoot, ergens langs de rand van het pas gemaaide weiland achter het huis. Pesse, ja. Het uitzicht zal hem weinig interesseren en ook de wolfspoot is slechts een gelegenheidsschuilplaats. Wachten tot het avond wordt.
De duindoorn is, vooral in deze tijd van het jaar, een even opvallende als herkenbare verschijning. In de duinen, inderdaad, dus goed bestand tegen zout, droogte en stuivend zand. Het zijn, de naam ten spijt, niet zozeer de doorns die opvallen (die zijn vroeg in het jaar beter te zien, zie foto 2), maar vooral de zilvergrijze bladeren en oranje bessen trekken de aandacht. In bepaalde kringen zijn die bessen zeer geliefd vanwege hun rijkdom aan vitaminen en andere gezonde stoffen, reden waarom de struik ook wel wordt verbouwd, onder meer in Frankrijk en China.
Eind juni ontdekte ik hem. Het was warm, heet eigenlijk: de rapen zijn gaar, dichtte ik toen. Mijn spontaan verschenen Zonnebloem was nog een slungelig plantje van een paar decimeter hoog, maar al snel werd hij hoger en steviger en verscheen er in de top een indrukwekkende knop (foto 1). Niet alleen een bloemknop overigens, want de buitenste delen van de groene spiraal zijn jonge bladeren die langs de snel opschietende stengel achterblijven tot de knop zich niet langer op de hemel richt, maar een knik van negentig graden maakt, klaar om om zich heen te kijken.
Een linde. Niet langs de Lange Lindenlaan waar Lotje leerde lopen, maar langs de Lange Voort waar mensen richting winkelcentrum gaan. Slechts één linde staat er, hetgeen nogal ongebruikelijk is, want die staan doorgaans in lange rijen. En wat aan dit eenzame exemplaar ook ongebruikelijk is, is dat hij niet is opgesnoeid: zijn takken reiken tot aan de grond waardoor de bloesem op ooghoogte is te zien. Meestal ruik je hem ook, die bloesem, en dan niet zo'n beetje, maar hier wordt die kenmerkende geur overstemd door de ligusters in de buurt die evenmin gesnoeid zijn en dus volop bloeien.